Het is een zonnige dag midden juni. Ik zit op het terras in de zon. Mijn gedachten lijken wel in een flipperkast te zitten, je weet wel met van die felle kleuren, lichtjes en geluiden… 
Ik adem diep kijk naar de kerselaar en neem een slok wijn. Dat lucht op!

 

Agility, als business mentor kom ik het sinds jaar en dag tegen. Je moet je snel kunnen aanpassen, wendbaar zijn, sprints, feedback loops, scrum etc…. Tja, time is money, maar iedereen heeft slechts 24 uur per dag. Bovendien zitten we nu allemaal in een onzekere periode waar we tot nu toe geen controle over hebben. En wat met de gebeurtenissen in VS? Black Lives Matter: vragen en inzichten, ontkenningen golven tot hier: “Splatch” op onze eigen schoot. Angst, frustratie, woede, schuld, onschuld…

Hoe zit het met onze emotionele agiliteit? ik draai de wijn in mijn glas,… En dan bedoel ik niet alleen in deze tijden. Dezelfde emoties, kwam ik ook tegen op het werk, bij werkgevers en bij klanten. Frustratie omdat men mij niet begreep, niet waardeerde, over me heen liep. Angst omdat ik een deadline niet ga halen? 

Mensen streven naar gelukkig zijn. En dit liefst zo veel en zo lang mogelijk, het lijkt wel een ‘must be happy competition’. De grootste illusie, is dat het leven perfect moet zijn. Maken we nog tijd om te voelen? Weten we nog hoe we moeten voelen? En als we dit niet meer weten hoe kunnen we anderen dan emotioneel begrijpen? Als we elkaar niet begrijpen, verandert dit dan in onverschilligheid? Angst, frustratie, woede, schuld, onschuld…  

Sommigen zijn op de vlucht van hun emoties en stappen in het competitieve spel, trappen als gekooide hamsters verder in de dagelijkse routine. Ze beseffen niet dat ze ooit door die emotie worden ingehaald… Op het werk is het druk, druk, druk… thuis aangekomen ploeteren ze verder of ploffen ze voor de buis. 


Anderen wentelen zich in de emoties, welles nietes spelletjes, negatieve commentaren en geraken er niet uit… Die dualiteit in de maatschappij heeft een groeispurt gehad de laatste maanden. Dualiteit: dat zorgt pas voor social distancing, elk in de eigen bubbel geconfirmeerd door de algoritmes die achter onze sociale media zitten. Plots wordt empathie mijlenver weg gegooid en wordt er sterk “genavelstaard”. Het jammere van die navel is dat je echt niets anders ziet en wellicht in de slachtofferrol vervalt. Angst, frustratie, woede, schuld, onschuld…

En zeg nu zelf met een milde maar eerlijke blik… Welke vluchtroute heb jij de laatste weken al genomen?
Emotional agility slaat voor mij op het vermogen om één te zijn met je hele zelf. Om met compassie en nieuwsgierigheid naar jezelf te kijken:

  • Waarom reageer ik zo hevig of juist niet?
  • Wat zeggen die emoties en gevoelens van jou over jou?
  • Vanwaar komen deze gevoelens?
  • Wat vertelt mijn boosheid, mijn angst over mijzelf?

Deze oefeningen in zelfinzicht houden nooit op, toch niet als je innerlijk wilt groeien.

Emoties zijn er om ons te helpen en niet om te negeren. Je kiest je emoties niet. Je hoort ook wel eens: je bent je emoties niet. Laten we emoties, die opgewekt worden door verhalen uit de (sociale) media of op het werk ons bezitten? Gaan we wegvluchten of gaan we er vast in zitten? Of kiezen we ervoor om onze emoties te leren kennen, en zo onszelf beter te leren kennen en te groeien?

Tussen stimulus en respons is er een tussen-moment. In dit tussen-moment kunnen we onze kracht gebruiken om te kiezen, hier ligt de keuze voor emotional agility. Deze keuze ligt aan de grondslag van groeipotentieel en vrijheid van onze “volledige -zelf”. 

Mijn glas is leeg, mijn gedachten kalm… ik adem in en uit, sluit mijn ogen en voel de zon… toch geweldig….

 

Door Evelien Verschroeven

 

Pin It on Pinterest